Moeders dragen veel.

Niet alleen omdat ze veel kunnen dragen…

maar ook omdat loslaten soms lastig is.

Dat inzicht kwam afgelopen week weer bij mij terug.

Want eerlijk is eerlijk:

ik vind het fijn dat ik er vaak voor mijn kinderen kan zijn.

Dat ik emotioneel en fysiek beschikbaar ben als ze me nodig hebben.

Maar…

ik vind het óók fijn dat ik dingen kan overdragen aan mijn vriend.

En dat is soms een uitdaging.

Want als ik telkens inspring wanneer het even niet zo gemakkelijk loopt tussen één van de kinderen en mijn vriend

(wat net zo goed andersom gebeurt),

ontneem ik hen ook de kans om samen een manier te vinden om met die situatie om te gaan.

Het eerste moment dat ik dit echt besefte was een paar jaar geleden, toen ik op retreat ging naar Spanje.

In eerste instantie dacht ik dat ik niet kon gaan.

In mijn hoofd was ik onmisbaar.

Totdat mijn vriend zei:

“Het komt allemaal wel goed. Ik gun je deze tijd voor jezelf.”

Door een paar dagen weg te gaan, voelde ik hoe het was om de zorg echt los te laten.

Hij deed het op zijn manier met de kinderen.

Niet beter of slechter dan de mijne.

Gewoon zijn manier.

Ze vonden samen hun eigen ritme en oplossingen.

En dat was voor hen helemaal oké.

Wat ik daar ook voelde:

Ik was misbaar én gemist.

Niet omdat ik nodig was om alles draaiende te houden,

maar omdat het fijn is om elkaar soms te missen

en daarna weer samen te zijn.

Pas wanneer we ruimte laten voor een ander om iets over te nemen,

kan die ander dat ook echt doen.

En dan komt de tweede stap:

het ook écht loslaten.

Voor mij is dat nog steeds een uitnodiging om soms wat minder hard te werken.

Bijvoorbeeld door:

– mijn vriend de kinderen op te laten halen van de BSO

– de kinderen een nachtje te laten logeren zodat wij samen tijd hebben

Soms vinden de kinderen dat spannend.

Maar ze genieten er ook van.

✨ Ik ben benieuwd naar jou:

Waar in jouw leven zou je misschien iets meer mogen loslaten of overdragen?

Niet omdat je het niet kunt,

maar omdat iemand anders het óók kan dragen.