Minder doorgaan. Vaker hulp vragen. Niet altijd jezelf onderaan zetten. Je emoties meer toelaten. Grenzen aangeven. Maar weten dat het anders mag, betekent nog niet dat het ook lukt om het anders te doen. Zeker niet op een drukke dinsdagavond. Wanneer je moe bent. Je kinderen iets van je vragen. Je nog drie mails moet beantwoorden. En je automatisch weer terugschiet in: “Ik doe het zelf wel.” Of: “Het gaat prima.” Of: “Nog even volhouden.” Daarom gaat verandering voor mij nie

Herkenbaar? Of je zit eindelijk op de bank om een serie te kijken, maar ondertussen ben je ook aan het scrollen op je telefoon. Je volgt het verhaal niet meer. Je pakt je telefoon er weer bij zodra je even niets te doen hebt. En als je daarna opstaat, voel je je eigenlijk helemaal niet uitgeruster. Sterker nog: soms ben je onrustiger dan daarvoor. Hoe kan dat? Als je veel spanning ervaart en je hoofd continu bezig is met alles wat nog moet, kan je zenuwstelsel meer gericht ra

De afgelopen weken had ik met verschillende vrouwen in mijn 1:1-traject gesprekken over de keuzes die ze dagelijks maken. Ze herkennen het allemaal. Voor hun kinderen maken ze tijd. Voor hun partner denken ze vooruit. Op hun werk zetten ze nog even een tandje bij als dat nodig is. Maar als ze zelf onrust voelen, moe zijn of behoefte hebben aan een moment voor zichzelf? Dan gaan ze vaak juist méér doen. Nog even die was. Toch nog even die mail beantwoorden. De boodschappen alv

Ontspanning is natuurlijk fijn om te ervaren. Maar misschien wil jij vooral: → niet meer zo snel uitvallen tegen je kinderen → weer kunnen genieten van de gewone momenten → minder vanuit controle reageren → niet steeds over je eigen grens gaan → makkelijker kunnen aangeven wat je nodig hebt → niet alles perfect hoeven doen → jezelf niet steeds op de laatste plek zetten → beter begrijpen waarom je steeds doet wat je doet En juist daarom kijken we niet alleen naar hoe je kunt o

Dat vertelde een vrouw na haar 'begrijp je reactiepatronen'-sessie. Tijdens de sessie ontdekte ze iets bijzonders, in het deel waarin we aan de slag gingen met een uitgebreide ademanalyse: Zodra ze weer meer in haar hoofd schoot, veranderde haar ademhaling vrijwel direct. En zodra ze weer meer in haar lijf zakte, veranderde haar ademhaling mee. Haar lichaam liet haar als het ware zien: hé, hier gebeurt iets. En juist dát vind ik zo waardevol aan deze sessies. Het gaat niet om

Lieve moeder, Wat als we eens met die liefdevolle en zachte ogen waarmee we naar onze kinderen en de mensen van wie we houden kijken, naar onszelf zouden kijken? Zij mogen: - fouten maken en daarvan leren - vallen, getroost worden en weer opstaan - rusten als ze moe zijn - fel uit de hoek komen als het ze allemaal te veel wordt - de lat wat lager leggen als de druk te hoog wordt - huilen als ze voelen dat iets hen raakt We voelen vaak haarfijn aan wat een ander nodig heeft. W