Je weet precies wat een ander nodig heeft. Maar waarom vind je het zo moeilijk om dat jezelf te gunnen?

De afgelopen weken had ik met verschillende vrouwen in mijn 1:1-traject gesprekken over de keuzes die ze dagelijks maken.

Ze herkennen het allemaal.

Voor hun kinderen maken ze tijd.

Voor hun partner denken ze vooruit.

Op hun werk zetten ze nog even een tandje bij als dat nodig is.

Maar als ze zelf onrust voelen, moe zijn of behoefte hebben aan een moment voor zichzelf?

Dan gaan ze vaak juist méér doen.

Nog even die was.

Toch nog even die mail beantwoorden.

De boodschappen alvast bestellen.

En ondertussen blijft dat lijstje in hun hoofd maar groeien.

Want er is altijd wel iets dat nog moet.

En dus stel je rust uit tot alles af is. Alleen is alles eigenlijk nooit af.

Wat ik interessant vind, is dat deze vrouwen vaak heel goed weten wat hen zou helpen. Ze kunnen voor een ander prima bedenken dat het verstandig is om even pauze te nemen.

Maar zichzelf diezelfde pauze gunnen? Dat is een ander verhaal.

Dat heeft niet altijd met discipline of prioriteiten te maken.

Als je lichaam langere tijd onder spanning staat, kan je zenuwstelsel meer gericht raken op het signaleren van mogelijke problemen en alles wat nog aandacht vraagt. Doorgaan en controleren kunnen dan vertrouwd voelen, terwijl even niets doen juist onrust oproept.

En precies daardoor is weten dat je rust nodig hebt niet altijd genoeg om die rust ook daadwerkelijk toe te laten.

In mijn 1:1-traject onderzoeken we hoe dit bij jou werkt. Welke situaties maken dat je blijft doorgaan? Wat merk je in je lichaam? En welke andere keuzes kun je maken die je daadwerkelijk ondersteunen?

Niet door nóg een taak aan je to-do-lijst toe te voegen, maar door te leren herkennen wat je nodig hebt en daar ook naar te handelen.