Lieve moeder
Lieve moeder,
Wat als we eens met die liefdevolle en zachte ogen waarmee we naar onze kinderen en de mensen van wie we houden kijken, naar onszelf zouden kijken?
Zij mogen:
- fouten maken en daarvan leren
- vallen, getroost worden en weer opstaan
- rusten als ze moe zijn
- fel uit de hoek komen als het ze allemaal te veel wordt
- de lat wat lager leggen als de druk te hoog wordt
- huilen als ze voelen dat iets hen raakt
We voelen vaak haarfijn aan wat een ander nodig heeft.
We troosten, ondersteunen en geven ruimte.
Maar voor onszelf zijn we vaak een stuk strenger.
We vinden dat we door moeten.
Dat we het beter hadden moeten aanpakken.
Dat we geduldiger moeten zijn.
Dat we onze emoties beter onder controle moeten houden.
Maar wat zou er veranderen als je vandaag één moment met dezelfde zachte blik naar jezelf kijkt?
Niet om iets aan jezelf te veranderen.
Maar om jezelf even dezelfde ruimte te geven die je zo vanzelfsprekend aan een ander geeft.
Deze post ontstond na een bijzondere workshop die ik mocht volgen bij Studio Altar in Rotterdam.
We keken in de spiegel en vertelden wat en wie we zagen. Daarna keek een andere vrouw naar ons en vertelde zij wat zij zag.
Dat was bijzonder om te ervaren.
Want soms helpt het om even door de ogen van een ander naar jezelf te kijken. Om te ontdekken dat je misschien veel strenger voor jezelf bent dan nodig is.
En juist wanneer die lat wat lager mag, ontstaat er ruimte.
Om te ontspannen.
Om te genieten.
Om fouten te maken.
Om gewoon mens te zijn.
In de afgelopen jaren heb ik zelf geleerd om steeds liefdevoller en zachter naar mezelf te kijken.
En ik ben gaan inzien dat dit ook invloed heeft op mijn kinderen.
Wanneer ik mezelf toestaan om fouten te maken, zien zij dat fouten maken erbij hoort.
Wanneer ik mezelf toestaan om boos, verdrietig of blij te zijn, leren zij niet alleen uit mijn woorden dat emoties er mogen zijn. Ze ervaren het ook.
Misschien begint het dus niet bij wat we onze kinderen leren.
Maar bij wat we onszelf toestaan. 🤍




Opmerkingen