Deel 2: “Ik voel me echt totaal niet de moeder die ik zou willen zijn voor mijn kinderen.”

(Ademanalyse 2/3)

Tijdens ons gesprek slikte ze haar emoties meerdere keren weg.

Ze voelde ze wel…

maar hield ze tegen.

Toen ik dat benoemde

en haar uitnodigde om ze er wél te laten zijn,

gebeurde er iets kleins maar krachtigs.

Een eerste ontlading, van emoties/ spanningen die al langere tijd vastgezet waren.

En daarna…

meer ontspanning in haar lijf.

We hebben vaak geleerd om emoties weg te stoppen.

Om “sterk” te blijven.

Maar juist door ze toe te laten,

kan spanning loskomen en kunnen we meer dragen.

Daarna nodigde ik haar uit om te gaan liggen.

Zichzelf echt even te laten dragen.

Kussens, een deken; alles mocht.

En alleen dat al, bracht meer rust.

Tijdens de bodyscan voelde ze eerst veel spanning.

Ook op plekken die ze nog niet eerder als gespannen opmerkte.

Maar door erbij te blijven, hoefde ze het even niet zelf te dragen en kon haar lijf verzachten.

In de ademanalyse zagen we:

– een gecontroleerde adem (hoofd wil het goed doen)

– momenten van bijna geen adem (afvlakking)

– een adem die langzaam zakte naar rust

En heel vaak: alles wat naar boven kwam, werd ingeslikt.

Maar door een keer wel bij te blijven, ontstond ruimte om los te laten.

Haar inzicht:

Als je emoties inhoudt, houd je alles in.

Ook het genieten.

En dát is waarom alles soms zo vlak voelt.