Mijn lijf stond altijd aan, totdat ik dit ontdekte.

Er was een moment dat mijn lijf eigenlijk altijd “aan” stond.

Ik was moe.

Snel overprikkeld.

Mijn hoofd draaide overuren; voor mijn gezin, mijn werk, alles.

En het gekke was:

ik deed juist zo mijn best om te ontspannen.

Bewuste momenten nemen.

Letten op voeding.

Proberen rust te pakken.

Maar zelfs dat deed ik vanuit controle.

Alsof ontspanning ook iets was wat ik “goed” moest doen.

Tot ik ontdekte:

– Mijn zenuwstelsel stond continu in actiestand

– Mijn lijf wist niet meer hoe het terug moest schakelen naar ontspanning

En dus bleef ik “aan” staan.

Pas toen ik stopte met nóg meer doen

en leerde luisteren naar mijn lichaam…

ontstond er ruimte.

Van spanning → naar ontspanning.

Van overleven → naar voelen.

In mijn proces naar herstel ontdekte ik:

Als we leren begrijpen wat de signalen van ons hoofd en lijf betekenen

én hoe we aan deze behoeften kunnen voldoen,

ontstaat er ruimte om weer terug te schakelen

naar een basis van rust en ontspanning.

Dit is precies waarom ik nu doe wat ik doe.

Omdat zoveel moeders dit herkennen

en denken dat het aan hen ligt.

Maar dat is niet zo.

Je lijf probeert je iets te vertellen. We mogen leren te begrijpen wat die signalen betekenen, zodat we met ze samen kunnen werken.