Wat als er niets verandert?

Waar sta je dan over een jaar?

Hoe voel je je dan?

En wat als je besluit de regie te pakken

niet omdat je precies weet hoe,

maar omdat je diep van binnen voelt: zo wil ik niet verder.

Waar sta je dan over een jaar?

Dit zijn de vragen die mijn coach mij stelde

toen ik me uitgeput en overvraagd voelde.

Ik sliep slecht.

Reageerde fel op mijn kinderen.

Had overal controle op nodig.

En ik herkende mezelf niet meer.

Deze vragen kwamen binnen.

Want als ik eerlijk was, wilde ik niet blijven waar ik stond.

Ik verlangde terug naar de versie van mezelf

die kon lachen als alles anders liep dan gepland.

Die flexibel was op werk.

Die liefdevol kon blijven, óók als de emoties thuis hoog opliepen.

Blijven was geen optie meer.

Dus ik sprong.

Niet omdat ik wist wat het me precies zou brengen.

Maar omdat ik wist dat niets doen me nog verder zou verwijderen van wie ik wilde zijn.

En ja, mijn brein vond daar van alles van.

Twijfels.

Beren op de weg.

“Is dit wel nodig?”

“Kan ik dit niet gewoon zelf?”

Wat ik leerde, was dit: je hoeft die beren niet weg te duwen.

Je mag ze meenemen. En tóch kiezen voor verandering.

In dat proces werden ademwerk, lichaamswerk, beweging en voeding mijn ankers.

Niet als trucjes.

Maar als zachte, structurele bedding voor mijn zenuwstelsel.

En langzaam veranderde er iets.

Meer energie.

Meer rust in mijn hoofd.

Meer ruimte in mijn lijf.

Meer genieten

Meer verbinding voelen, ook als het moederschap uitdagend is.

Dat is wat een zacht traject je kan opleveren.

Geen compleet nieuw leven.

Maar wél een andere manier van aanwezig zijn in je leven.

Ik ben benieuwd…

Als jij eerlijk antwoord geeft:

waar sta jij over een jaar als er niets verandert?